Rovinj er ein fegursta strandborgin við Adríahafið. Þar má finna litríkar, feneyskar byggingar og þröngar steinlagðar götur. Gamli bærinn stendur á litlum höfða, sem var eyja fram á 18. öld, og húsin virðast enn halla sér fram yfir vatnið eins og þau vilji spegla sig í hafinu. Sundið milli lands og eyjar var síðar fyllt upp, þannig að borgin tengdist meginlandinu.
Saga borgarinnar er löng og marglaga. Á tímum Rómarveldis var Rovinj fiskiþorp og verslunarstaður. Eftir fall Rómaveldis tók Býsansveldið við stjórn svæðisins um skeið. Á 13. öld komst borgin undir vald feneyska lýðveldisins og varð hluti þess í nær fimm aldir. Feneysk áhrif sjást þar enn í arkitektúr, borgarskipulagi og jafnvel mállýsku.
Þegar Feneyjar féllu 1797 varð borgin hluti af Austurríska keisaradæminu og síðar Austurríki-Ungverjalandi. Eftir fyrri heimsstyrjöld varð Rovinj hluti af Ítalíu. Eftir seinni heimsstyrjöldina varð hún hluti af Júgóslavíu, en frá árinu 1991 tilheyrir hún Króatíu. Á síðari hluta 20. aldar varð borgin vinsæl meðal listamanna og ljósmyndara, og þar eru nú fjölmörg gallerí og vinnustofur.
Samkvæmt manntali árið 2021 voru íbúar 11.629 talsins.
Barokkkirkjan Church of St. Euphemia gnæfir yfir bæinn og sést víða að. Mörgum þykir turn kirkjunnar minna á klukkuturninn á Markúsartorgi í Feneyjum. Af kirkjuhæðinni er stórkostlegt útsýni yfir nálægar eyjar og Adríahafið.
Lesa má meira um Rovinj á Wikipedia.
Ferðasagan
Eftir morgunmat tókum við leigubíl á bílaleiguna við Rade Koncara 1 í Poreč. Starfsfólkið á bílaleigunni, Sixt, tvær stúlkur og ungur maður, tóku okkur afar vel og eiga hrós skilið fyrir alúðlega framkomu og hjálpsemi. Við fengum splunkunýjan Volkswagen Tiago. Hægt var að tengja skjá bílsins við síma og aka eftir Google Maps (Android Auto).
Þá var okkur ekkert að vanbúnaði. Við ókum frá Bellevue Plava Laguna í suðaustur um Limafjörð (Lim Fjord) til hins eðalfagra Rovinj bæjar. Á leiðinni ókum við í gengum mörg þorp eða smábæi eins og Mugeba, Fuckulin, Jasenovica og Flengi. En fyrsti viðkomustaður okkar var útsýnisstaður við Limafjörð.
Við vorum varla stigin út úr bílnum þegar dama á besta aldri sem mælti á þýska tungu og réði yfir næsta sölubás, gómaði okkur og byrjaði á því að hella í okkur áfengi sem hún kvaðst sjálf hafa bruggað. Ég færðist undan og kvaðst vera ökumaður, en hún kvað niður allar mótbárur mínar með orðunum “No problem!” Hvað átti ég svosem með að rengja virðulega króatíska maddömu á virðulegum aldri? Hún skutlaði í okkur hverju staupinu á eftir öðru og allt voru þetta eðaldrykkir.
Þetta var útsmogin og harðsnúin sölukona. Þegar hún var búin að mýkja okkur upp með áfenginu skipti hún yfir í næstu söluvöru: osta. Þeir voru líka góðir; einkanlega með góðvínunum hennar. Við enduðum á að kaupa sauðaost og kirsuberjalíkjör. Hún hoppaði af kæti yfir góðum árangri og gaf okkur fimmu.
Eftir viðskiptin við sölukonuna kátu gátum við loksins tekið myndir. Reyndar var útsýnið yfir Limafjörð nokkuð takmarkað vegna viðmikillar skógræktar. Þess vegna renndum við niður að sjónum. Þar gat að líta nafngiftir af norrænum toga eins og kokkteilbarinn Þór (Thor), veitingahúsið Víking (Viking) og veitingahúsið Fjörð (Fjord). Við ætluðum að snæða á Víkingi, sem við töldum vera í okkar stíl, en þar voru menn búnir að loka vegna 60 ára afmælis veitingastaðarins. Allir starfsmenn þar voru þýskumælandi og virtust eiga í vandræðum með að tjá sig á öðrum þjóðtungum. Við veðjuðum því næst á veitingahúsið Fjörð og snæddum þar góðan verð, meðal annars ostrur.
Síðan ókum við sem leið lá til Rovinj. Þessi undurfagri bær er eiginlega augnakonfekt, nánast hvert sem litið er. Við fengum stæði við höfnina og röltum um allt hafnarsvæðið og vorum sammála um að koma aftur til að skoða gamla borgarhlutann betur. Við lögðum af stað heim á hótel um sexleytið og það tók okkur um það bil 40 mínútur að aka þangað.
Um kvöldið fengum við okkur salat, brauð og rauðvín á svölunum og fylgdumst með húminu draga sinn dökka feld yfir láð og lög. Tveir mávar sáu um samræður og tónlist með sínum nefjum á meðan við nærðum okkur.
St. Euphemia kirkjan
Laugardagur 15. júní 2024
Þar sem okkur vannst ekki tími til að skoða St. Euphemia kirkjuna í Rovinj á föstudeginum, komum við aftur til Rovinj eftir heimsókn okkar til Pula á laugardeginum. Við komum gagngert til að skoða kirkjuna, en auðvitað sáum við talsvert af gamla bænum á leiðinni að kirkjunni því erfitt er að fá stæði nálægt henni og þá koma tveir jafnfljótir í góðar þarfir.
Kirkjan stendur efst á höfða, nokkuð miðsvæðis í gamla bænum. Hún var byggð á árunum 1720 til 1736 á rústum eldri kirkju, í fyrstu eftir teikningum feneyska arkitektsins Giovanni Scalfarotta (1700-1764), en annar ítalskur arkitekt, Giovanni Dozza, tók við og lauk verkinu árið 1736.
Svo vildi til að brúðkaup var í gangi í kirkjunni þegar komum og sem við gengum inn í hana hljómaði Amazing Grace svo undurblítt um hina guðdómlegu hvelfingu.
Turninn við hlið kirkjunnar er hins vegar nokkuð eldri. Hann var byggður á árunum 1654 til 1687. Hönnuðir voru arkitektar frá Mílanó, þeir Alessandro Manopola og síðar Cristoforo Bellan. Bólugrafin eldri kona seldi okkur aðgang að turninum fyrir 4 evrur á mann. Við lögðum af stað upp, en ég áttaði mig fljótt á því að ég hafði hreinlega ekki orku í að ganga drjúglanga leið upp þennan aldagamla tréstiga, enda var ég tæpast búinn að ná mér eftir veikindi sem hrjáðu mig fyrir ferðina. Guðný lét hins vegar ekki deigan síga og fór alla leið upp og naut útsýnisins sem er stórfenglegt.
Við höfðum lagt bílnum drjúgan spöl frá kirkjunni. Það reyndist nokkuð villugjarnt að finna leið til baka að bílnum, enda um að ræða völundarhús af þröngum götum og hvergi yfirsýn. Þá mundi ég allt í einu eftir að ég hafði tekið mynd af turni rétt hjá bílastæðinu þar sem við lögðum bílnum. Þetta varð okkur til bjargar því myndin innihélt upplýsingar um staðsetningu turnsins og þannig komust við á leiðarenda og vorum harla fegin þegar við sáum bílinn. Langt var liðið umfram greiddan viðverutíma og við óttuðumst um tíma að bíllinn hefði kannski verið dreginn á brott, enda vantaði ekki hótunarskilti i þeim anda þarna á kantinum. En forsjónin hafði verið okkur hliðholl og bíllinn var á sínum stað. Við keyptum okkur tvær vatnsflöskur í nálægri verslun og ókum síðan heim til Bellevue Plava Laguna.
Þegar heim kom skiptum við um föt og snæddum síðan ljómandi góðan kvöldverð (piparsteik) á veitingahúsinu Istraska Hiža niður við sjóinn.
Á næsta borði sat ítölsk vísitölufjölskylda; hjón með eina gelgjustelpu, strák rétt undir fermingaraldri og stúlku aðeins yngri. Fyrir aftan þau sátu virðuleg eldri hjón; mér sýndist konan panta sér bassa.
Við þar næsta borð sat sérkennilegt par, heltattóverað. Konan dillaði hundi sem hún kyssti og kjassaði í sífellu. Greinilegt var að hún hafði miklu meiri áhuga á hundinum en hinum ofurmyndskreytta manni sem sat gegnt henni með skakkt kaskeiti og reykti án afláts. Kannski var hún ekki mikið fyrir reykta rétti, blessunin.
Ungur, léttskeggjaður maður, sem þjónaði til borðs, veitti okkur afbragðs þjónustu og leysti okkur út með ljúfum snöfsum að hætti heimamanna áður en við héldum heim á leið, sátt eftir viðburðaríkan dag.
