Poreč er ein elsta og merkasta strandborgin á Istríuskaga í Króatíu sögulega séð. Hún liggur við vesturströnd skagans og hefur í meira en tvö þúsund ár verið verslunar- og hafnarborg. Gamli bærinn er enn skipulagður eftir rómversku gatnakerfi, sem gerir Poreč að eins konar lifandi sögubók. Sagan er enn sýnileg á götum, í kirkjum og á torgum. Á nokkra mínútna göngu er hægt að sjá rómversk steinlögð stræti, býsanska mósaík og feneyskar hallir.
Á 2. öld f.Kr. stofnuðu Rómverjar þar nýlendu sem þeir kölluðu Colonia Iulia Parentium. Borgin þróaðist fljótt í mikilvægan hafnarstað innan Rómaveldis. Tvær aðalgötur rómversku borgarinnar — Cardo Maximus og Decumanus — mynda enn grunn að skipulagi gamla bæjarins.
Á fyrstu öldum kristni varð Poreč mikilvæg kirkjumiðstöð. Á 6. öld, þegar svæðið tilheyrði Býsansveldi, var reist þar ein merkasta kirkja við Adríahaf.
Frá 13. öld til loka 18. aldar var borgin undir stjórn Feneyska lýðveldinu. Þá risu mörg gotnesk og feneysk hús sem enn setja svip á gamla bæinn.
Eftir fall Feneyja 1797 varð borgin hluti af Austurríska keisaradæminu og síðar Austurríki-Ungverjalandi. Eftir fyrri heimsstyrjöldina varð hún hluti af Ítalíu. Að lokinni seinni heimsstyrjöld varð borgin hluti af Júgóslavíu og frá 1991 tilheyrir hún Króatíu.
Samkvæmt manntali árið 2021 voru íbúar 16.607 talsins.
Poreč vinsæll ferðamannastaður með fallega höfn, göngugötur, veitingahús og strandlíf.
Ferðasagan
Nú var komið að því að skila bílnum góða, sem hafði gert okkur kleift að skoða fleiri bæi hér á Istria skaganum í Króatíu en okkar heimabæ, Poreč. Við gáfum okkur góðan tíma, fundum bensínstöð og fylltum á tankinn áður en við renndum inn á bílaleiguna til að skila bílnum. Þar var bíllinn yfirfarinn samviskusamlega af starfsmanni bílaleigunnar og allt reyndist í himnalagi. Við gefum bílaleigunni Sixt í Poreč í Króatíu fimmu og hæstu einkunn fyrir afbragðs þjónustu. Hjá þeim stóð allt eins og stafur á bók. Akstur í Króatíu er afar auðveldur og umferðarmenning mun betri en á Íslandi. Ökumenn halda sig á auglýstum hámarkshraða og virða kurteislega almennan umferðarrétt. Allar leiðir sem við fórum voru vel merktar og auðvelt að rata.
Þegar við vorum búin að skila bílnum skruppum við inn í verslunarmiðstöðina Spar og keyptum okkur vatn og litla tösku til að halda drykkjum köldum. Síðan röltum við um Poreč og fíluðum staðinn í tætlur. Ítölsk áhrif eru hér mjög sýnileg eins og í öllum þeim bæjum á Istríu-skaganum sem við höfum heimsótt. Allir bæir hafa þó sín sérkenni.
Króatar eru hlýlegt fólk og vingjarnlegt. Alls staðar mættum við jákvæðu viðmóti og ef maður brá á leik með sínum einræktaða húmor, þá var því ævinlega vel tekið. Við tökum því ofan fyrir þessu góða fólki og vottum því virðingu okkar og þakklæti fyrir góðar móttökur.
Höfn er ævinlega góður útgangspunktur og dregur mann til sín. Við fórum beint þangað og sátum góða stund í brennheitri sólinni. Ég fékk mér ís og Guðný fékk sér kaffi. Það voru ekki margir á ferli og það var hluti af sjarma staðarins. Jónatan Livingston mávur fylgdi okkur um allt. Hann reyndist óbrigðul og þaulvön fyrirsæta á ófáum myndum. en héldum síðan inn í gamla bæinn og skoðuðum okkur um. Við snæddum miðdagsverð á ítölsku veitingahúsi og nutum veðurblíðunnar og umhverfisins. Þarna var auðvitað fólk á ferli, en alls ekki of mikið af því.
Síðar fórum við í upp í turninn Torre Rotonda. Turninn var byggður árið 1474 af einræðisherranum Pietro de Mula á tímum Feneyja-veldisins. Á þeim tíma var hann hernaðarlega mikilvægt virki til að verja Poreč gegn tyrkneskum stjórnvöldum. Núna er þetta einn vinsælasti barinn á svæðinu, enda eru drykkirnir góðir og útsýnið óborganlegt. Við fengum okkur kokkteila. Guðný fékk sér Moscow Mule, en ég fékk mér Tequila Sunrise. Ég spurði þjóninn hvort hann ætti Tequila Sunset. Nei, reyndar ekki, en þetta fannst honum verulega fyndið því að hann hló alla leið niður á næstu hæð. Þegar við fórum þangað til að greiða fyrir drykkina kom í ljós að þessi aulahúmor hafði skilað sér þangað líka því að stúlkan sem sá um uppgjörið sagðist að fyrra bragði hafa “heyrt þennan” og afgreiddi okkur með brosi á vör.
Ævintýrum dagsins lauk með bátsferð til Plava Laguna með bátataxa. Stýrimaðurinn var eldsprækur og kátur og skipti um tónlist eftir því hvar við vorum stödd. Hann tók myndir af okkur og við tókum myndir af honum og hann sagði að við mættum dansa á dekki. Stutt ferð, bráðskemmtileg. Við fengum okkur snarl og drykki á ströndinni í Plava Laguna og fórum svo heim í hótelíbúðina okkar og tókum því rólega það sem eftir lifði dags.
